Wanneer het nooit meer stil is

Ongeveer 2,5 miljoen mensen in Nederland hebben last van een constante piep, brom, fluit, suis of ander geluid in hun oren. Ik ben bang dat ik er daar één van ben geworden.

Nooit rust

Ik ben een intens slechte slaper. Ik word van elk klein geluidje wakker. Of het nou mijn partner is die iets harder ademt dan normaal, zich omdraait of dat het buiten wat harder begint te waaien: ik hoor álles. Dit betekent doorgaans dat ik altijd moe ben, omdat ik een permanent slaaptekort heb. Als ik zo’n 9 uur heb geslapen, betekent dit eigenlijk dat ik effectief 6 uur heb geslapen. Of misschien wel minder. Dit betekent ook dat ik iedere nacht droom en mijn dromen kan onthouden. Hierdoor voelt alsof ik altijd ‘aan’ sta en nooit rust heb.

Wax oortjes

Omdat ik zo’n slechte slaper ben, slaap ik vaak met wax oortjes in. Dit is voor mij de beste manier om geluiden te filteren, zodat ik toch enigszins goed slaap.

Een aantal weken geleden hoorde ik een geluid op mijn slaapkamer dat ik nog nooit eerder had gehoord. Het klonk als een piep die harder en zachter gaat, een soort van elektrisch geluid. Super irritant, want ik heb een hekel aan dit soort geluidjes, zéker als ik niet weet waar het vandaan komt. Ik ging er vanuit dat het geluid uit de supermarkt kwam waar wij boven wonen, maar zeker weten deed ik dit niet. Dit resulteerde in het feit dat ik erop ging liggen luisteren. En dat resulteerde weer in het feit dat ik niet kon slapen. Gelukkig had ik nog nieuwe wax oortjes liggen, dus ik deed deze in.

En ik snapte niet hóé het mogelijk was, maar het geluid kwam dus dwars door mijn oortjes heen. Het geluid werd er niet eens zachter van, terwijl mijn oortjes normaal altijd bijna alles kunnen filteren. Huh?!

Constant aanwezig

Met veel moeite ben ik uiteindelijk wel in slaap gevallen, maar ik snapte niet dat er een geluid zo duidelijk door die wax oortjes heen kon gaan. Hoe is dat mogelijk? De nacht daarna hoorde ik de piep weer. Wéér dwars door mijn wax oortjes heen. Ik begon mij al een beetje zorgen te maken dat die piep niet van de supermarkt vandaan kwam, maar gewoon in mijn oor zat.

En dat maakte me een beetje bang. Ik heb ooit eens gehoord of gelezen over tinnitus. Tim Hofman heeft hier ooit eens over verteld, volgens mij in een van zijn podcasts. Tinnitus is het waarnemen van een piep, brom, fluit, suis of ander geluid in één of beide oren, zonder dat er een externe geluidsbron aanwezig is. Vaak is tinnitus het gevolg van gehoorschade, maar niet altijd. Permanente tinnitus is op dit moment niet te genezen. Als je het langer dan een jaar hebt, kun je er helaas van uit gaan dat er een grote kans is dat je er nooit meer vanaf zult komen. Gelukkig zijn er ook veel vormen van tinnitus van tijdelijke aard. Deze vorm wordt niet veroorzaakt door gehoorschade, maar kan het gevolg zijn van bijvoorbeeld een infectie, overtollig oorsmeer, vocht, problemen met het kaakgewricht of zelfs een hersentumor. Als de oorzaak wordt aangepakt, verdwijnt de tinnitus vaak ook.

Dat ik gehoorschade heb opgelopen, lijkt mij heel onwaarschijnlijk, dus ik ga er uiteraard ook niet automatisch vanuit dat ik tinnitus heb. Maar die gedachte bleef wel een klein beetje in mijn hoofd spoken.

Deze gedachte hield mij op een zekere zondagavond ook erg wakker. Om erachter te komen of de piep nou in mijn huis zat of in mijn oor, begon ik wat te experimenteren: ik ging in andere kamers luisteren en buiten op het balkon. Overal was de piep te horen en hij was nog harder dan de eerste keer dat ik hem opmerkte. Het vreemde hieraan is wel dat ik de piep alleen kon waarnemen met mijn linker oor. Mijn vriend zat op dit moment aan boord voor zijn werk, dus ik kon niet aan hem vragen of hij de piep ook hoorde. Het was inmiddels bijna middernacht en ik raakte lichtelijk in paniek. Het zal toch niet écht tinnitus zijn?!

Stilte zoeken

Ik wilde graag de auto instappen, een paar kilometer verder rijden om te luisteren of ik de piep nog steeds hoorde. Ik had namelijk een klein beetje hoop dat de piep tóch van de supermarkt afkomstig was. Aangezien we te maken hadden met een avondklok, kon ik pas om 4.30 uur de deur uit.

Ik heb niet geslapen en om stipt 4.30 uur stapte ik mijn auto in en begon te rijden. Ik parkeerde mijn auto in een rustige woonwijk en ik probeerde stilte te zoeken. Mijn paniek zette door toen ik besefte dat ik de stilte niet kon vinden. De piep was er nog steeds. De piep zat dus echt ín mijn oor.

Huisarts

Beseffen dat je een piep in je oor hebt die misschien nooit meer weg zal gaan (ik had ‘m immers al een paar dagen) is op zijn zachts gezegd niet super chill en heeft ervoor gezorgd dat ik ook de laatste uurtjes van de nacht wakker ben gebleven. ’s Ochtends heb ik meteen om 8.00 uur de huisarts gebeld. Gelukkig kon ik meteen terecht. De huisarts heeft in mijn oren gekeken en het viel haar op dat mijn trommelvliezen er ‘dof’ uit zien, dit betekent dat er vocht achter zit. Een week lang moet ik 2x per dag mijn neus sprayen met een neusspray met xylometazoline. Is de piep er na een week nog steeds, dan moet ik terugkomen.

Pessimistisch als ik ben, geloof ik niet dat een neusspray mij gaat verlossen van de piep. Twee dagen later bel ik uit pure frustratie weer met de huisarts, omdat ik echt niet kan slapen en de piep nu ook overdag tijdens mijn werk goed hoorbaar is. Ze kunnen helaas nog niets voor me betekenen. Fijn.

De pessimist in mij had gelijk: na een week zat ik weer op de stoel bij de huisarts. Er zou nog steeds vocht achter mijn trommelvlies zitten en ik krijg een nieuwe neusspray voorgeschreven die ik zes (!) weken moet gebruiken. Als ik na 3 à 4 weken nog geen verbetering merk, dan mag ik al terugkomen.

Brommen en piepen

Deze vier weken zijn inmiddels ruim voorbij en de huisarts heeft me doorverwezen naar de KNO-arts, die mij vorige week zou bellen. Deze afspraak heb ik op het laatste moment afgebeld omdat er wat magisch gebeurde: een week lang was het stil. Geen fluittoon meer in mijn oren. Geen piep. Ik was verlost. En mega blij.

Helaas duurde dit magische moment niet lang, want een paar dagen later begon de piep weer en ontwikkelde ik daarnaast een nieuw symptoom: een bromtoon in beide oren. Wanneer het stil is, bromt/trilt het in mijn oren, maar dit verdwijnt direct wanneer er een ander geluid voor in de plaats komt. Bijvoorbeeld wanneer ik praat of muziek op zet. Ook voel ik een hele rare druk op allebei mijn oren wanneer ik dit geluid hoor.

Geen pretje dus. Morgen ga ik de huisarts weer bellen, zodat ik alsnog doorverwezen kan worden en een afspraak kan maken bij de KNO-arts. Ik houd jullie op de hoogte.