Mijn kaakoperatie – de update

Klik hier om deel 1 te lezen op PinkGraphics.

Inmiddels zijn we drie maanden verder sinds mijn kaakoperatie. Wat is de tijd snel gegaan! Bij de eerste update was ik gebleven bij de eerste nacht, die ik zonder al te veel pijn ben doorgekomen.

Rolstoel?

Het is de eerste ochtend na de operatie en ik krijg een lekker ziekenhuisontbijtje geserveerd. Honger heb ik niet per sé, maar ik besluit wel een paar hapjes te nemen van mijn kwark. Terwijl ik nog van mijn ontbijt aan het ‘genieten’ ben, stapt Julius de kamer binnen. Het is 9.00 uur en ik moet over een kwartiertje naar de afdeling mond-, kaak- en aangezichtschirurgie voor een laatste controle door de kaakchirurg en voor een bezoekje aan de mondhygiëniste. Ik kleed mijzelf aan en Julius pakt mijn spulletjes in. Nadat ik op controle ben geweest, mag ik namelijk naar huis.

De afdeling waar ik heen moet, is uiteraard helemaal aan de andere kant van het ziekenhuis. Er wordt gevraagd of ik een rolstoel wil, maar ik besluit gewoon zelf te lopen. Na een paar minuten gelopen te hebben, snap ik waarom de rolstoel werd aangeboden: ik ben kapot. Buiten adem, suf en ik heb pijn in mijn gezicht. Het narcosemiddel zit nog in mijn systeem en dat merk ik aan alles. Ik maak even een korte stop en daarna loop ik op een heel rustig tempo verder.

Tandenpoetsen

Eenmaal op de afdeling aangekomen, word ik meteen opgeroepen door de mondhygiëniste. Tandenpoetsen wordt de komende dagen lastig, omdat ik mijn mond nauwelijks open kan doen en mijn kaken gezwollen zijn. Hierdoor kan ik niet overal bij. Ik krijg een ultrazachte tandenborstel mee en een speciale mondspoeling. De mondhygiëniste legt me uit hoe ik mijn mond en gebit toch schoon kan houden ondanks de zwelling.

Na mijn bezoek aan de mondhygiëniste is het tijd voor de controle bij de kaakchirurg, waarvoor ik eerst een röntgenfoto moet laten maken. De kaakchirurg vertelt dat de operatie helemaal naar wens is gegaan en hij laat mij de röntgenfoto zien. Ik zie aan beide kanten drie schroefjes zitten in mijn kaakbot, heel erg vreemd om te zien! De schroefjes zijn geplaatst omdat mijn onderkaak aan beide kanten is doorgezaagd en nu moet het weer aan elkaar groeien. De kaakchirurg doet nog even een laatste check: alles ziet er goed. Hij zegt dat ik me moet voorbereiden op dag 3 en 4, want die gaan het zwaarst zijn. De pijn en zwelling komen dan op hun toppunt. Ik krijg ibuprofen in poedervorm voorgeschreven.

Frustratie

Eenmaal thuis aangekomen kruip ik onder een dekentje op de bank. Ik ben kapot en het is nog niet eens middag. Ik probeer te slapen, maar door de pijn lukt dit niet. Ik los wat van de voorgeschreven ibuprofen op in water. Het smaakt enigszins naar citroen, maar lekker is het niet. En dit goedje moet ik drie keer per dag drinken. Bah.

De kaakchirurg had enigszins gelijk: op dag 3 was de zwelling het ergste. Ik lijk net een hamster met obesitas; ik herken mijzelf bijna niet meer. Ergens vind ik het grappig, maar ik hoop wel dat de zwelling over een paar weken helemaal weg is.

De eerste week herstel bestaat vooral uit slecht slapen, verveling en frustratie. Ik kan niet fatsoenlijk eten, dus ik heb constant mega honger. Daarnaast heb ik 0 energie, pijn en heb ik echt geen zin om nóg een serie te starten op Netflix. Soms een potje Mario Kart is leuk, maar ook dat raak ik snel beu. Hoe gek het ook klinkt, ik wil eigenlijk gewoon weer gaan werken, ondanks de pijn.

Kauwen

Na een week ga ik op controle bij zowel de orthodontist als de kaakchirurg. Beide zeggen ze dat ik al mag beginnen met het eten van zachte dingen, zoals een boterham met smeerkaas of macaroni met saus, zonder stukjes groente of vlees. Ik moet mijn kaakspieren namelijk opnieuw laten aansterken. Goed nieuws dus! Ik ben namelijk alle smoothies, toetjes, maaltijdshakes en yoghurt spuugzat. Ik krijg trouwens antibiotica voorgeschreven, want de wond in mijn mond is helaas gaan ontsteken. Dat is dan wel weer jammer.

Helaas klinkt het ‘voorzichtig kauwen’ mooier gezegd dan gedaan, want kauwen doet ongelooflijk veel zeer. Ik probeer het wel, maar heel fijn is het niet. Daarom blijf ik grotendeels nog bij vloeibaar voedsel.

Spoedlijn

Anderhalve week na de operatie voel ik dat er iets mis is, want ik heb een losse hechting in mijn mond. Ik bekijk de wond in de spiegel en ik zie dat het echt goed mis is: de hechting is gesprongen en ik zie mijn eigen kaakbot zitten. In volledige paniek bel ik de spoedlijn van het ziekenhuis. Al snel word ik gerustgesteld: “Maak je geen zorgen, het kan geen kwaad. Houd het wel goed schoon en kom maandag maar even langs.” Zo gezegd, zo gedaan.
In het ziekenhuis bevestigt de kaakchirurg wat de assistente aan de telefoon al zei: “Het kan geen kwaad, houd het goed schoon, want anders kan het gaan ontsteken.”

De rest van het herstel gaat eigenlijk heel voorspoedig. Iedere dag gaat het een beetje beter en na twee weken na de operatie ga ik zelfs alweer aan het werk. De kaakchirurg adviseerde eigenlijk dat ik vanaf twee weken halve dagen moet gaan werken, maar ik maak er meteen volle dagen van. Het thuiszitten was ik namelijk heel erg zat.

Hoe gaat het nu?

Flash forward naar drie maanden na de operatie en ik ben 95% hersteld! Ik kan álles weer eten. Wel merk ik dat mijn mond nog niet maximaal open kan, maar dit is een kwestie van trainen van mijn kaakspier. Mocht dit over een paar maanden nog niet optimaal zijn, dan moet ik naar de kaakfysio. Daarnaast is de zwelling nog niet 100% weg. Het kan in totaal wel een jaar duren voordat het vanbinnen helemaal genezen is. Gelukkig heb ik daar voor de rest geen last van.