Bella

Vandaag is het 21 april. Een bijzondere datum voor mij, zoals is te lezen in dit blogartikel. De grootste reden waarom vandaag zo speciaal voor me is, is omdat het de verjaardag van Bella is. Ter ere van haar verjaardag, deel ik vandaag haar verhaal met jullie.

Mijn moeder is hondenfokker. Een hele goede en zelfs één van de bekendere fokkers uit Nederland en België. Haar hondjes zijn erg gewild en dat heeft een reden. Mama is gek op haar hondjes en gezondheid van deze beestjes staat bij haar op nummer 1.

Slechte lijn

De cavalier king charles spaniel heeft erg lang een slechte reputatie gehad. Long story short: dit ras heeft een klap gehad door broodfokkers. Je kent het verhaal vast wel dat deze hondjes altijd hoofdpijn hebben door te kleine schedeltjes. Dit geldt echter niet voor de hondjes van mijn moeder en andere erkende fokkers. Mijn moeders doel is namelijk om de ‘slechte lijn’ uit het ras te fokken en alleen nog maar gezonde pups op de wereld te zetten. Dit doet ze door verschillende gezondheidstesten te laten doen bij haar hondjes. Eén van de testen bestaat uit een MRI-scan. Deze scan meet de grootte van de schedels en de ruimte die de hersenen hebben. Is een schedeltje te klein of net op het randje? Dan wordt er bij voorbaat niet mee gefokt. Zo komen er alleen hondjes op de wereld zonder erfelijke afwijkingen en zonder pijn.

Annebel

Mijn moeders allereerste nestje werd geboren in 2013. Dit noemden we het A-nestje. Dit betekent dat alle stamboomnamen met de letter A beginnen. Zes gezonde pups werden er door moederhond Alicia op de wereld gezet. Allemaal blenheims, oftewel, pups met een bruin met witte vacht. Één van de pups uit dit nestje kreeg de naam Annebel. Annebel zou na acht weken het nestje verlaten en naar een gouden mandje gaan bij hele lieve mensen. Echter ging dit op het laatste moment niet door, dus besloten mijn ouders Annebel zelf te houden. Haar roepnaam werd Bella.

Bella ongeveer 4,5 maanden oud

Ik woonde destijds met mijn toenmalige vriend samen in een appartementje in Wouw. Ik was net klaar met school en PinkGraphics.nl – mijn blog – was op dat moment booming en ik genereerde inkomsten uit advertenties en gesponsorde artikelen. Daarnaast was ik freelance vormgever, dus werkte ik vooral thuis – tenzij ik naar een persevenement voor mijn blog moest.

Mijn grootste droom was het hebben van een eigen hondje. Na een aantal gesprekken met mijn moeder hierover, stelde mama voor dat ik Bella mocht ‘hebben’. Mama bleef uiteraard officieel eigenaar van Bella, zodat ze met haar kon fokken, maar ze mocht wel bij mij en mijn toenmalige vriend wonen. We woonden in een appartement, dus we zouden haar wel steeds van de trap moeten dragen als ze moest plassen. Daarom kochten we een hondentas waarin we haar gemakkelijk konden vervoeren.

Cavalier King Charles Spaniel Bella
1 jaar oud

Beste vriendinnetje

Bella was leuk en echt mijn beste vriendinnetje. We deden bijna alles samen. Wanneer mijn toenmalige vriend en ik een weekendje weggingen en ze kon niet mee, ging ze weer even een weekendje bij mijn ouders slapen. Zodra ik terugkwam om haar op te halen, was ze dolblij. En ik ook. Ze sliep altijd bij mij op bed en kroop ’s nachts tegen me aan. Zo. Intens. Lief.

Jaren vlogen voorbij en Bella was altijd aan mijn zijde. Uiteindelijk strandde mijn relatie van bijna 7 jaar. Hierdoor moest ik noodgedwongen weer bij mijn ouders wonen. Dit was uiteraard een feest voor Bella, want hierdoor kon ze iedere dag spelen met alle andere hondjes. Na ongeveer een jaar ben ik weer op mijzelf gaan wonen en ging ik fulltime onder een baas werken (in plaats van freelancen). Hierdoor was ik niet zo vaak meer thuis en bleef Bella dus bij mijn moeder wonen. Dit vond ik uiteraard jammer, maar dit was wel het beste voor het beestje.

Op dit moment ging het wat slechter met me, ik kwam namelijk tweemaal in een ongezonde relatie terecht. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik in een vrij donkere periode belandde. Gelukkig kon ik Bella altijd opzoeken en bleef ze in de weekenden logeren bij me. Dit vrolijkte mij behoorlijk op.

Tattoo

Ik hield zo veel van Bella dat ik besloot een tattoo van haar kopje te laten zetten op mijn onderarm. Dit gebeurde eind oktober 2018. Tijdens het zetten van de tattoo vroeg Kristel (de tattoo artist) hoe lang geleden ze is overleden, ervan uit gaande dat ik de tattoo liet zetten omdat ze er niet meer was. “Ze is 5 jaar en ze leeft nog hoor! Ik ben gewoon heel erg dol op haar.” Little did I know wat er anderhalve week na deze afspraak zou gebeuren.

Noodlot

Bella was drachtig (zwanger) en stond op het punt om te bevallen. Op 7 november 2018 beviel ze van 5 mooie pups. Helaas was het geen natuurlijke bevalling, maar een keizersnede. De weeën waren te zwak. Alles zag er goed uit en Bella was trots als een pauw. Op dit moment was Bella vijf jaar oud.

De laatste foto die ik van Bella nam

Een dag later zat ik op mijn werk en ik kreeg een verontrustend berichtje van mijn moeder. Bella was die nacht opgenomen in de 24/7 dierenkliniek in Barendrecht. Haar keeltje zou zijn opgezwollen, waardoor ze bijna geen lucht meer kreeg. Ze was preventief in coma gebracht en lag aan de beademing. Mijn eerste vraag aan mijn moeder was: “Gaat ze dood?”, maar haar antwoord, “Nee, natuurlijk niet”, stelde mij enigszins gerust. De dierenarts had datzelfde antwoord gegeven. Mijn moeder hield me goed op de hoogte van Bella’s toestand en het zag er naar uit dat alles goed zou komen.

De volgende dag ging ik weer naar mijn werk. Ik was lichtelijk bezorgd om Bella, maar ik had goede hoop dat alles goed zou komen. Ik miste haar wel intens. Op het werk had ik de nodige afleiding, omdat het de drukste dag van de week was. Tegen het einde van de dag pakte ik mijn mobiel erbij. Op het moment dat ik zag wat er op mijn scherm stond, begon mijn hart te bonzen. Ik had – en ik overdrijf echt niet – ELF (!!) gemiste oproepen van mijn moeder. Ook had ik meerdere berichtjes van mijn moeder en mijn zus dat ik zo snel mogelijk terug moest bellen. Op dat moment wist ik eigenlijk al genoeg.

Ik bel mijn moeder terug en ik hoor haar huilen: “Je moet afscheid gaan nemen van je beestje.” In shock hang ik de telefoon op en stort ik letterlijk huilend neer op de grond. Mijn lieve collega’s Carmen en Manon hebben mij opgevangen en proberen te troosten. Vanaf dat moment is alles een beetje een blur. Mijn vader heeft me opgehaald en onderweg naar de 24/7 dierenkliniek in Barendrecht heb ik tevergeefs nog een aantal keer gevraagd aan papa of ze Bella niet toch nog konden redden. Uiteraard was het antwoord nee. Ze zou te weinig zuurstof hebben gehad, waardoor ze een hersenbeschadiging heeft opgelopen en de artsen konden niets meer voor haar doen.

Toen we aankwamen bij de dierenkliniek zijn we de behandelkamer in gerend en daar lag ze op een tafeltje. Levenloos aan allemaal kabeltjes en dingetjes. Ze had net een kwartier geleden haar laatste adem uitgeblazen en ik heb nooit afscheid van haar kunnen nemen. Ik heb haar nog eventjes geaaid, maar het voelde niet goed. Ze voelde koud aan en rook niet meer naar Bella. We hebben haar mee naar huis genomen, maar ik heb haar niet meer durven aankijken of aanraken. Dat was te moeilijk.

In de bloei van haar leven

Oorzaak

Nu kom het meest kutte en verdrietige aan dit verhaal. Bella was namelijk kerngezond, maar het is de schuld van de dierenarts dat ze is overleden. Ik weet het, het klinkt heel makkelijk om iemand de schuld te geven, maar in dit geval is het écht zonder twijfel echt een medische fout geweest.

Waar het begon: Bella stond op het punt om te gaan bevallen, maar dat moest helaas middels een keizersnede gebeuren. Normaal gezien is dit absoluut geen probleem en treden er hierdoor geen complicaties op. Tijdens zo’n keizersnede wordt het hondje onder narcose gebracht middels een tube. Deze wordt via de luchtpijp ingebracht. Dit heeft de dierenartsassistente bij Bella ook gedaan, maar dat is de eerste 2 pogingen mislukt. Dat kan gebeuren. Om zich te herpakken, heeft de assistente de tube heel eventjes weer op tafel gelegd en heeft ze het hierna nog eens geprobeerd. Máár: dit deed ze zónder de tube te desinfecteren. Grote fout nummer 1. Dit is uren na de keizersnede enorm gaan irriteren en gaan zwellen. Hiermee is mijn moeder dus uiteindelijk weer teruggegaan naar de dierenarts, maar zij zeiden dat het vanzelf over zou gaan als ze wat medicatie zou nemen. Grote fout nummer 2. Mijn moeder komt al jaren bij deze dierenarts, dus ze geloofde hem op z’n woord. Logisch. Helaas liep het dus anders en was de medicatie niet genoeg. De dierenarts had Bella meteen moeten opnemen en dan was alles waarschijnlijk goed gekomen. Door de zwelling is Bella overleden aan een hersenbeschadiging door zuurstoftekort. Door de schuld van de dierenarts. Zij hebben dit toegegeven. Helaas komt Bella daar natuurlijk niet mee terug en dat maakt het verwerken ervan verdomde moeilijk. Het feit dat je beste vriendinnetje is overleden door de schuld van iemand anders: ik weet niet of ik dat überhaupt ooit ga verwerken. En dit is voor iemand zonder honden of andere huisdieren misschien onbegrijpelijk, maar Bella was gewoon echt familie van mij. 2,5 jaar na haar overlijden heb ik het er nog steeds moeilijk mee.

Bella zou vandaag acht jaar zijn geworden.

Bella’s pups

De pups van Bella hebben het gelukkig allemaal overleefd. Twee daarvan hebben we zelf gehouden, Mila en Baby. Ik hou ontzettend veel van deze beestjes, maar ze zullen Bella nooit vervangen. Dat zal geen één hond ooit kunnen doen.

Dank je wel voor alle leuke momenten en herinneringen, lief beestje. Ik mis je.